Defne Samyeli, kızları ile birlikte oturduğu rezidansın idaresine sert çıktı. Samyeli, 5 yıldır yaşadığı bu binada yangın alarmının çalışmadığını söyleyerek isyan etti.
‘BU BİR İHBAR YAZISIDIR’
İsyan eden Defne Samyeli, X hesabından şu tabirleri kullandı: ”Bu bir ihbar yazısıdır. Haftalardır yazsam yazmasam mı diye düşünüyorum; bu ağır gündemden vakit almamak ismine ancak Kartalkaya yangının birinci yıl dönümü geldi geçti bile. O mevzu malumunuz. Milletçe genel halimiz bu türlü elim olayları önlemek için önlemlerin takipçisi olmak yerine sonradan kahrolup üzülmek.
İhbar ettiğim mevzu, benim içinde yaşadığım binada beni, ailemi ve öbür yüzlerce kişiyi ilgilendiriyor. Yaşadığım rezidans binasında kiracı olarak oturuyorum. Beşinci senem oldu; ben geldiğimden beri bu binada yangın alarmı çalışmıyor. Bundan iki yıl önceydi. Bizim katta bir yangın çıkmış. Sabaha karşı 04:00’de resepsiyonun bizim duvara monte edilmiş bağlantı telefonuna kızım Derin karşılık vermese, haberimiz bile olmayacaktı. Kapımıza güm güm vuran bir güvenlik vazifelisi (ki sonra kendisi hastanelik oldu dumandan) bize binayı acil terk etmemizi, yoksa dumandan boğulacağımızı söyledi.
Salonu duman basmış, göz gözü görmüyor. Bir de bu binadaki dairelerde açılan pencere yok. ‘vasistas’ diye tabir edilen az ölçüde havalandırma penceresi var. Olağan vakitte oksijen almamıza bile yetmiyor. Üzerimizde pijamalar, apar topar kedimizi kutuya koyduk, yangın merdiveninden aşağı inenlere katıldık. Kısa versiyon anlatayım; olağan kurallarda, yani alarmın çalıştığı bir dünyada insanların haberi olup da o merdivenlere akın etse orada aslında izdiham olur. Bu, bir.
İkincisi ve temel vahim olanı; insanların yangın çıktığından haberdar dahi olmamaları. Bu yazıyı artık yazmamın nedeniyse şu… Yılbaşından az evvel yazıyla bize bir yangın tatbikatı yapacakları bilgisini verdiler. Sevindim doğrusu. Konutta o gün usta çalışıyordu (her gün bir tamirat var patlayan borulardan bu arada); dedik ki madem saat 15:00’de tatbikat var. Herkes hazırlıklı olsun meskende. Saat oldu 15:30 alarm yok, ses yok seda yok. Resepsiyonu aradım. “Ne oldu bizim tatbikat?” diye sordum. Huzursuz bir sesle; “Defne Hanım şu an yapılıyor” dediler. “Ne yapılıyor?” dedim. Asansörler durdurulmuş. “Dairesinden inen var mı?” diye sordum. “Yok.” Devam ettim, “Peki ya alarm?”… Karşılık; “Çalışmıyor.” Üzerinden bir ay geçti. Bu bir ayda neler eksikmiş, hangi süratte nasıl telafi ediliyor? Açıklama bekliyorum, yalnızca kendimin değil burada oturan herkesin can güvenliğini önemseyen birisi olarak. Bir muhatap yok. Kendisin ‘bina yöneticisi’ diye tanımlayan muhasebe vazifelisi bana telefonda kaba bir üslupla “Hepinize detaylı e-mail gönderilecek bu konuda” dedi.
Öyle bir bilgilendirme metni bugüne kadar gelmedi. Tek bir e-mail gelmiş hususla ilgili. O da tatbikat günü. “Yangın tahliye tatbikatı muvaffakiyetle tamamlandı” diye… Güler misiniz, ağlar mısınız? Bu binada, 1000 kişi yaşıyor. Küçük çocuklar, aileler, hayvanlar var. Ben, telefon numarasını bildiğim tanıdıklarıma teker teker telefon ettim o gece, beklediğimiz resepsiyondan. Sonra birkaç vazifelinin üstün uğraşı ve itfaiyenin gelmesi ile yangın söndürüldü. Alarmın neden çalışmadığı ile ilgili o gece ve onu takip eden aylar boyunca ısrarlı formda mevzunun takipçisi oldum.
Binada maaşlı çalışan teknik servis elemanlarından öğrendiğim kadarıyla, idare tarafından binada yaşayanlara bu mevzuda bilgi vermemeleri, ve hatta bizimle pek muhatap olmamaları telkin edilmiş. Bina idaresi demişken, bu binanın bir yöneticisi de yok. Zira yönetici olarak gelen, en fazla bir ay dayanıyor. Başka komşularımla bina meseleleri üzerine ne vakit konuşsak bu mevzuyu gündeme getirmeme karşın binanın genel sıkıntılarını geçtim yangın alarmının çalışmaması konusunda genel bir vurdumduymazlık kelam konusu. Buna da inanamıyorum, vurgulamak isterim. Klasik ülkem tablosu lakin mevzu can güvenliği konusu. Bunu artık ciddiye almazsak, ne vakit alacağız?”
Kaynak: Yeniçağ
Bir yanıt bırakın